เรื่องราวของสองพี่น้อง เพื่อน ผู้เป็นพี่ (คะนึงนิจ ฤกษะสาร) ,แพง ผู้เป็นน้อง (ชณุตพร วิศิษฐ์โสภณ) และ ลอ (สรพงษ์ ชาตรี) ซึ่งผูกพันเล่นกันมาตั้งแต่ยังเด็กๆ

พอเติบโตขึ้นความรักก็บังเกิด อ้ายลอมีใจรักต่อเพื่อน ขณะที่แพงแอบหลงรักอ้ายลอข้างเดียว
คอยเป็นห่วงเป็นใยอ้ายลอเสมอ แม้อ้ายลอเจ็บไข้ได้ป่วยก็ได้แพงช่วย ปรนนิบัติดูแล ผิดกับเพื่อนที่ไม่ค่อยเอาใจใส่อ้ายลอ เมื่ออ้ายลอเกิดสำนึกและรู้แล้วว่า ความรักของเพื่อนที่ให้กับตนนั้นเป็นแค่ความรักเผื่อเลือกเท่านั้น ต่างกับแพงที่รักตนอย่างแท้จริง ลอกับแพงจึงเกิดมีความรัก สร้างความไม่พอใจให้กับเพื่อนหาว่า อ้ายลอไม่ซื่อสัตย์ต่อความรัก และดูถูกเหยี่ยมหยามน้องสาวเป็นผู้หญิงเลว เมื่อแพงตั้งท้อง ก็เกิดเหตุการณ์ร้ายขึ้นเมื่อแพงลงบันไดเรือน เธอไม่ทราบว่ามีขั้นบันไดหนึ่งชำรุด

เมื่อเธอเหยียบขั้นนั้น ทำให้เธอพลาดตกบันได แพงเจ็บปวดอย่างทรมานเพราะเลือดไหลออกจากช่องคลอดแพงร้องครวญหาให้คนช่วย (เพื่อนอยู่บริเวณนั้นและรู้ว่าขั้นบันไดนั้นชำรุด แต่เธอไม่บอกแพงและเดินหนีจากไปปล่อยให้แพงเจ็บปวดอยู่ตรงนั้น)

แพงคลานและร้องครวญหาพี่ลอซึ่งออกไปทำนาอยู่ ในที่สุด แพงไม่สามารถทนความเจ็บปวดได้อีก จึงสิ้นใจตาย หลังจากแพงตาย ชาวบ้านต่างร่ำลือเชื่อว่ากรรมได้ตามสนอง ทำให้แพงพบ กับความวิบัติและพาลไม่คบหาสมาคมกับอ้ายลอ ทำให้อ้ายลออยู่อย่างโดดเดี่ยว สร้างความพึงพอใจแก่เพื่อนมาก ก่อนที่อ้ายลอจะขอตายตามแพงนั้นได้พูดกับเพื่อนว่า ฟังนะอีเพื่อน! ให้ไฟนรกลุกขึ้นมาเห็นอยู่ตรงหน้าให้ความฉิบหาย ตายโหงทุกประการมาสุมอยู่บนหัว ให้สาบานต่อหน้าพระสักร้อยครั้งพันหนให้ไปตกนรกร้อยกัปแสนกัลย์ กูยอมสิ้น ขออย่างเดียวในชาตินี้ ในชาติที่มาพบแพง ขอเป็นผัวมัน รักมันให้สมกับที่มันรักไอ้ลอ ให้จงได้

จากนั้นอ้ายลอนำเชือกติดมือไปที่คลองเล็กๆ แล้วใช้เชือกมัดมือมัดเท้า กระโดดลงในคลองโดยเอาหัวลงก่อน เพื่อพิสูจน์ศักดิ์ศรีและความรักที่มีต่อแพง มิใช่รักเผื่อเลือกตามที่เพื่อนนินทาว่าร้ายตน